غروب کوهستان

غم و غصه توی قلبم لونه کرده

ای خدا دلم پر درده

نمی سازه با مو دنیا

دیگه بر نمی گردم به آشیونه

ای خدا کسی چه می دونه

غم و تنهایی دل را

خدایا مو به درگاه تو چی بوده گناهم

که باید یا بسوزم یا بسازم

مو جوونم آشیونم شده ویرون

غروبه توی کوهستون منم مجنون

که سرگردون هی بنالم

از این دنیا دلم تنگه

دل یارمو از سنگه

خدایا گله دارم

ز تنهایی دلم خونه

غم و دردم فراوونه

خدایا گله دارم

حال نامعلوم ...